TOEVAL?                      (2)

Op donderdag 11 april 2013, een dag
vóór mijn 62ste verjaardag, overleed
mijn zus. Riet was 81 en al té lang 
té ziek. Haar leven was de laatste
maanden echt lijden geworden 
en 
eerlijk gezegd
 hoopten we elke dag
dat het haar laatste zou zijn. Op het
moment van haar overlijden 
waren 
haar kinderen bij haar. 
Mijn broer en
ik niet. Athans niet fysiek...

Donderdagochtend. Net wakker. Ik krijg m'n ogen niet goed open.
Wol in m'n kop. Slecht geslapen. Een dutje, dan weer wakker, bed uit, sigaretje,
bed weer in, even slapen, wéér wakker… Ik heb het half vier zien worden,
voordat ik eindelijk écht in slaap viel. Koffie helpt. Een béétje.

Telefoon. Riets schoondochter. Dat het gebeurd is. Mijn lieve, dappere, nuchtere,
sterke, ondanks alle ellende altijd positieve, kleine, grote zus is dood. Eindelijk.
We zaten er al zo lang op te wachten... Ik ben meteen klaarwakker, voel van
alles. Shock toch, verdriet natuurlijk, een beetje boosheid ook, spijt,
opluchting... De verbazing komt een week later.

Ik bel mijn broer, wil zijn stem even horen, weten dat hij er nog wél is.
We praten over Riet en vrolijker tijden, halen warme herinneringen op.
Hij vertelt me dat ook hij een onrustige nacht heeft gehad, dat ook hij pas
om half vier in slaap viel.

De week erna, op woensdag, varen we Riet uit.
Na afloop zitten we met z’n allen in haar huis bij elkaar.
Rare sfeer. Verdriet, maar ook vrolijkheid. Het is bijna gezellig.

Ik vraag aan mijn neef hoe laat zijn moeder eigenlijk precies is overleden.
“Heel vroeg in de ochtend”, zegt hij. “Om half vier…”



Op Riets rouwkaart stonden deze woorden:

"Afscheid nemen kan ik niet, wel huilen zonder tranen..."

Mijn dochter Liesbet heeft die tekst verwerkt in een liedje over haar tante.
Het heet It Ain't Right en het staat op het album This Time van haar band
Landmark 105. Beluister It Ain't Right (en de rest van het album) hier.

Terug.

Realisatie: V-webdesign
Ontwerp: De Beer|Zwarts & Hans ScholteĀ© Website laten maken delen